Дагнаць і перагнаць Еўропу. Новая логіка лукашэнкаўскай трансфармацыі. Адной з галоўных высноваў праведзенай Беларускім інстытутам стратэгічных даследаванняў у верасні 2007 г. канферэнцыі «Да новага бачання Беларусі»1 была тэза пра заканчэнне ў краіне «безрэформавага» перыяду ў постсавецкім развіцці і пачатку адмысловага і абмежаванага працэсу «аўтарытарнай трансфармацыі». Гэтая тэза адразу сутыкнулася з крытыкай у беларускай экспертнай супольнасці. З адна[...]

Адказ на пастаўленае ў загалоўку пытанне на першы погляд здаецца досыць простым: Беларусь як палітычны суб’ект да 1991 г. не была патрэбна Еўропе, бо ніколі не выступала ў гісторыі апошняй у такой якасці. Выключэннем можа быць хіба што перыяд ранняга сярэдневякоўя і эпоха Полацкага княства, якое на працягу больш як ста год паспяхова супраціўлялася інтэграцыі ў рамках агульнаўсходнееўрапейскай дзяржавы — Рускага каганату, які ў сучаснай гістарыяграфіі фігур[...]

Дачыненьні паміж Эўразьвязам ды Беларусьсю мала зьмяніліся з таго часу, як прэзыдэнт Аляксандар Лукашэнка прыйшоў да ўлады ў 1994 годзе. Нягледзячы на чарговыя хвалі пашырэньня ЭС, найперш у 2004 г., Беларусь сама сябе ўганяла ў палітычную ізаляцыю, у выніку якой Беларусь сталася непасрэднай суседкай ЭЗ, ды распрацоўкі ў 2004 г. Эўрапейскай палітыкі добрасуседзтва. Двухкірунковы падыход (dual-track approach) ЭЗ увядзеньня санкцыяў і гандлёвых абмежаваньняў[...]

Мала хто сумняваўся ў элегантнай перамозе на думскіх выбарах кааліцыі «Адзіная Расея — Пуцін». Вынік выбараў не толькі ў тым, што перамагла ўлада і прайграла дэмакратыя, а ў тым, што ў Расеі аформілася новая палітычная мадэль. А «прызначэнне» Дз. Мядзведзева на пасаду наступнага прэзідэнта сьведчыць аб тым, што ў гэтай краіне пачалася эпоха «некаранаваных імператараў». Думскія выбары ператварыліся ў механізм узмацнення гэтай новай палітычнай мадэлі і гаран[...]

Сёння вельмі модным стала апеляваць да традыцый, да ўсяго старога і праверанага часам. Нават гарадзенская малачарня спрабуе ўпэўніць пакупнікоў у тым, што яе прадукцыя і тэхналогіі прайшлі ледзь не выпрабаванне на спрадвечнасць. «Традыцыйнае» сёння з’яўляецца сінонімам «якаснага», хоць гэтае сцверджанне немагчыма пацвердзіць лагічнымі сродкамі. Беларускае грамадства ўцягнутае ва ўсясветную тэндэнцыю камерцыялізацыі традыцый. Мода на традыцыю ўплывае на наш[...]

Гэты артыкул планаваўся як звычайная рэцэнзія на кнігу, але ў выніку стаў, таксама, добрай нагодай выказаць пэўна стаўленне да сучаснае інтэлектуальнае сітуацыі. Тэкст Булгакава зручна разглядаць як сімптом. У значнай ступені гэта эпатажная (што асабліва трэба памятаць пры чытанні тэксту) спроба скарачэння генеалогіі ва ўмовах стомы ад нацыянальных міфаў, лёгкага, але ўстойлівага дыскамфорту ад беларускасці. Абавязкова ў спалучэнні са спасылкамі на разнаст[...]

Кангрэс дэмакратычных сіл, які адбыўся 26—27 мая, стаў важнай падзеяй. З аднаго боку, ён падвёў рысу пад пэўным не вельмі ўдалым перыядам у дзейнасці беларускай апазіцыі, рэфармаваў яе структуры кіравання, паставіў новыя мэты і задачы. Асабіста я заўсёды належаў да «партыі кангрэсістаў», як цяпер называюць тыя сілы, што перамаглі на форуме. Лічу, што самі дэмакратычныя прынцыпы, вакол якіх аб’ядналіся апаненты лукашэнкаўскага рэжыму, вымагаюць падсправазда[...]

Круглы стол у рэдакцыі «ARCHE» Як зрабіць з Лукашэнкі Вароніна. У круглым стале, які адбыўся 24 лютага, узялі ўдзел філёзаф, рэдактар інтэрнэт‑рэсурсу «Новая Эўропа» Аляксандар Адамянц, сацыёляг Мікалай Кацук, праўнік, кіраўнік праўнае камісіі партыі БНФ Уладзімер Лабковіч, палітоляг Дзяніс Мельянцоў, лідэр дэмакратычных сілаў, былы кандыдат у прэзыдэнты Аляксандар Мілінкевіч, палітоляг Віталь Сіліцкі, намесьнік старшыні партыі БНФ Аляксей Янукевіч.

На акцыі 25 сакавіка ў Менску каля будынка Акадэміі Навук я сустрэў свайго даўняга знаёмага — чалавека непалітызаванага, але, як той казаў, спачуваючага. «Гэта нейкае дэжа‑вю, — сказаў ён, камэнтуючы дэманстрацыю і мітынг. — З году ў год прыходзіш, і кожны год адно і тое самае». Магчыма, мой суразмоўца проста не заўсёднік апазыцыйных акцый, бо дэталі, канечне, мяняюцца — вагаецца колькасьць удзельнікаў, рознымі бываюць маршрут дэманстрацыі, памеры і мэтад [...]

Я ўжо даўно насіўся з намерам напісаць тэкст на тэму суадносінаў этыкі і палітыкі, але непасрэдным стымулам да яго напісаньня стала нарастаньне ў беларускім дэмакратычным сэктары зьявы, якую можна назваць сындромам этычнай люстрацыі. Пад гэтаю назвай разумею своеасаблівую стратэгію змаганьня з аўтарытарным рэжымам, дзе на першае месца выходзіць місія выкрыцьця «падазроных элемэнтаў» у дэмакратычных колах праз выяўленьне такіх ці іншых повязяў (ідэйных, пал[...]