Клімавічы — невялічкая вёсачка, усяго 16 сядзібаў, забытых Богам і людзьмі пасярод разлеглага балота. Бугор на ўскраіне дрыгвяністай абалоны вызначыў асаблівы расклад вёсачкі. Сядзібы вяскоўцаў ўладзіліся не так, як наогул у іншых вёсках, абапал адной вуліцы — яны неяк прытуліліся да сябе, утвараючы заселенае кола, якое пераразалі дзве вуліцы накшталт літары „Т". Пачынаючы з паўднёвага захаду, ад асновы літары да яе папярочкі, былі садзібы Радзюкоў, Сямашк[...]

У вайну мы гулялі па-рознаму. Здаралася, выхваляліся адзін перад адным назапашанай і прыхаванай зброяй, але да яе дэманстрацыі, а тым болей прымянення даходзіла рэдка. У мяне таксама былі свае запасы. За хлявом, пад грудай камення, я схаваў жалезную скрынку, поўную патронаў у абоймах. Праўда, я тады не ведаў, што з імі рабіць. Іншыя таксама, відаць, не вельмі ведалі, што рабіць з такімі скарбамі. Але тайна трымаецца не толькі замоўчваннем, а і тым, што яе [...]

“Галаброды” – гэта другая частка дылогіі, якую я пісаў хоць і са значнымі перапынкамі, але ні на ёту не адступаючы ад галоўнай задумы. Хто чытаў раман “Трэба было жыць”, што вытрымаў некалькі выданняў, у тым ліку і ў серыі “Школьная бібліятэка”, павінен памятаць, якім пакручастым і пакутным шляхам дабіраўся галоўны герой твора Вадзім Гурко на новае сваё месца жыхарства – да старэйшай сястры Веркі. Яна, сястра, рана выскачыла замуж і з’ехала са сваім суджан[...]

Склалася так, што творчасць народнага пісьменніка Беларусі Янкі Брыля стала для мяне асабіста асабліва блізкай і патрэбнай на працягу ўсяго майго свядомага жыцця. У 2-ой палове 50-х гадоў, калі я вучыўся яшчэ ў Мірскай сярэдняй школе, асоба пісьменніка і ягоныя творы выклікалі цікавасць падзеямі і героямі, пра якіх чуў ужо ў расказах жыхароў вёскі. У студэнцкія гады пад кіраўніцтвам маладога тады выкладчыка І. Я. Навуменкі пісаў дыпломную работу па апавяда[...]

Часта ў літаратуразнаўчых артыкулах сустракаем наступную думку: «Калі б паэт пакінуў толькі гэты адзіны твор, ён ужо застаўся б знаным у нашай літаратуры». Што да Наталлі Арсенневай, аўтаркі мноства цудоўных вершаў, перакладаў, драмаў, лібрэта операў, то і ў яе спадчыне ёсць гэткі твор — верш «Малітва», больш вядомы пад назвай «Магутны Божа». Напісаны ў 1942 г. у Менску на замову архіепіскапа Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы Філарэта, пакладзен[...]

Мастацкі твор з’яўляецца вынікам трансфармацыі, увасаблення цэлай сумы разнастайных фактараў. І ці не вызначальнае месца сярод іх займаюць лёс творцы, яго атачэнне, гістарычная эпоха, адным словам, плынь жыцця. Уваходзіць яно на старонкі тэкстаў то няўлоўным падтэкстам, неспадзяванкай для аўтара, то зададзенай мэтаю, своеасаблівым вызваленнем душы... Нездарма аксіёмаю ўспрымаецца выраз: “Стыль – гэта чалавек”, чалавек з усімі яго асаблівасцямі, праблемамі.[...]

Я нiколi не любiў хадзiць у кiно, усе тыя сюжэты, што адбываюцца на сцяне, уяўлялiся мне плоскiмi, выдуманымi i несапраўднымi, а ўжо асаблiва гiсторыi пра вялiкае каханне – я, па­першае, не быў перакананы ў існаванні гэтага пачуцця, па­другое, калi ўжо i здараюцца з людзьмi нейкiя складанасцi, дык перш за ўсё там, у вялiкiм свеце, якi, дарэчы – ёсць, а мо яго i няма? каханне ў нашым мястэчку выяўлялася зусiм iначай – нiхто ад яго не памёр, затое шмат хто ў[...]

Пазнаёміўся я з Сакратам Яновічам у канцы лета 1990 года ў Гродна. Ні я ў яго не выклікаў сімпатыі, а ні ён у мяне (бо характары падобныя!). Потым ужо пачаў ён чытаць, што пісаў я, а я пачаў чытаць, што пісаў ён. Слова нас палучыла. Сакрат для мяне то слова. Не ўспрымаю яго па-другому, іначай як без слова. Для мяне тое непадзельнае... Што мяне здзівіла (амаль дабіла!) ў тым, што Сакрат піша, гэта поўнае падабенства на тое, што пішу я сам ці ўсё мае пакален[...]

Не зважаючы на даволі ранні час, людзей на пляжы было многа. Калі глядзець з маста ўніз на вузкую пясчаную касу – суцэльны паркет з чалавечых спінаў. Мікола, аднак, не губляў надзеі знайсці больш зацішнае месца. Ён мінуў кладку, перасек адзін астравок, уброд дабраўся да наступнага. Вось яно, тое месца. Некалі выратаваў тут васьмігадовага хлопчыка, убярог чалавечае жыццё. За паўтара дзесятка гадоў як падраслі алешыны! Людзей на астраўку было няшмат. Мікола [...]

Елка стаяла не з самага краю, але ў прасвет паміж камлямі дзвюх другіх елак добра было відаць, што робіцца ў канцы пасёлка. Урэшце, і канец пасёлка Сцяпана не надта цікавіў. Яго цікавіла трэцяя хата па той бок вуліцы. Тры акны ў блакітных аканіцах, два вертыкальныя ромбікі, прарэзаныя ў франтоне. Ромбікі замянялі акенца, каб на гарышчы можна было нешта бачыць. Ён сам іх праразаў, гэта была яго хата. Другі дзень яны з Валодзем глядзяць на гэту хату, і другі[...]