У вайну мы гулялі па-рознаму. Здаралася, выхваляліся адзін перад адным назапашанай і прыхаванай зброяй, але да яе дэманстрацыі, а тым болей прымянення даходзіла рэдка. У мяне таксама былі свае запасы. За хлявом, пад грудай камення, я схаваў жалезную скрынку, поўную патронаў у абоймах. Праўда, (...)

“Галаброды” – гэта другая частка дылогіі, якую я пісаў хоць і са значнымі перапынкамі, але ні на ёту не адступаючы ад галоўнай задумы. Хто чытаў раман “Трэба было жыць”, што вытрымаў некалькі выданняў, у тым ліку і ў серыі “Школьная бібліятэка”, павінен памятаць, якім пакручастым і пакутным (...)

Склалася так, што творчасць народнага пісьменніка Беларусі Янкі Брыля стала для мяне асабіста асабліва блізкай і патрэбнай на працягу ўсяго майго свядомага жыцця. У 2-ой палове 50-х гадоў, калі я вучыўся яшчэ ў Мірскай сярэдняй школе, асоба пісьменніка і ягоныя творы выклікалі цікавасць падзеямі (...)

Часта ў літаратуразнаўчых артыкулах сустракаем наступную думку: «Калі б паэт пакінуў толькі гэты адзіны твор, ён ужо застаўся б знаным у нашай літаратуры». Што да Наталлі Арсенневай, аўтаркі мноства цудоўных вершаў, перакладаў, драмаў, лібрэта операў, то і ў яе спадчыне ёсць гэткі твор — верш (...)

Мастацкі твор з’яўляецца вынікам трансфармацыі, увасаблення цэлай сумы разнастайных фактараў. І ці не вызначальнае месца сярод іх займаюць лёс творцы, яго атачэнне, гістарычная эпоха, адным словам, плынь жыцця. Уваходзіць яно на старонкі тэкстаў то няўлоўным падтэкстам, неспадзяванкай для (...)

Я нiколi не любiў хадзiць у кiно, усе тыя сюжэты, што адбываюцца на сцяне, уяўлялiся мне плоскiмi, выдуманымi i несапраўднымi, а ўжо асаблiва гiсторыi пра вялiкае каханне – я, па­першае, не быў перакананы ў існаванні гэтага пачуцця, па­другое, калi ўжо i здараюцца з людзьмi нейкiя складанасцi, дык перш (...)

Пазнаёміўся я з Сакратам Яновічам у канцы лета 1990 года ў Гродна. Ні я ў яго не выклікаў сімпатыі, а ні ён у мяне (бо характары падобныя!). Потым ужо пачаў ён чытаць, што пісаў я, а я пачаў чытаць, што пісаў ён. Слова нас палучыла. Сакрат для мяне то слова. Не ўспрымаю яго па-другому, іначай як без слова. (...)

Не зважаючы на даволі ранні час, людзей на пляжы было многа. Калі глядзець з маста ўніз на вузкую пясчаную касу – суцэльны паркет з чалавечых спінаў. Мікола, аднак, не губляў надзеі знайсці больш зацішнае месца. Ён мінуў кладку, перасек адзін астравок, уброд дабраўся да наступнага. Вось яно, тое (...)

Елка стаяла не з самага краю, але ў прасвет паміж камлямі дзвюх другіх елак добра было відаць, што робіцца ў канцы пасёлка. Урэшце, і канец пасёлка Сцяпана не надта цікавіў. Яго цікавіла трэцяя хата па той бок вуліцы. Тры акны ў блакітных аканіцах, два вертыкальныя ромбікі, прарэзаныя ў франтоне. (...)

Аддаём у рукі шаноўнага чытача першы нумар літаратурна-мастацкага і беларусазнаўчага часопіса „Тэрмапілы” (грэц.: Гарачыя вароты). Ён не зяўляецца непасрэдным працягам літаратурнай старонкі „Белавежа”, якая закончыла свой выхад на 460 нумары, здзейсніўшы сваю арганізацыйна-выдавецкую ролю. (...)