Зорка Казіміра Альхімовіча Казімір Альхімовіч з’явіўся на свет ў вёсцы Дзембрава былога Лідскага павета (цяпер Шчучынскі раён) 20 снежня 1840 года ў высокакультурнай сям’і небагатага шляхціча. 3 малых гадоў хінуўся да малявання і, нібы губка, убіраў хараство беларускіх пейзажаў, сціплую абаяльнасць вясковага побыту і ўнутраную сілу беларусаў. Пазней шматлікія маляўнічыя эпізоды дзяцінства ляглі ў аснову яго найбольш вядомых твораў. Грошай на навучанне сыно[...]

Ляды У вёсцы Ляды жыў сляпы чалавек. Быў ён глыбока веруючым, меў мноства святых абразоў - ікон - і вельмі часта маліўся. Лічыў, што малітва - найважнейшае у жыцці. Жыхары дзіваваліся, гледзячы на яго, не разумелі, якзнайсці столькі часу на маленне, столькі сілы. Іх час паглыналі іншыя зямныя абавязкі. Аднойчы прысніўся сляпому нязвыклы сон. Прыйшлі да яго ўсе святыя і папрасілі пабудаваць * капліцу непадалёку ад вёскі, ля ракі. I Святыя параілі, каб прасі[...]

Іуда ці Хрыстос? Вось такая розніца бывае ў адносінах людзей да адной і той жа з'явы. У савецкія часы, калі многа гаварылася аб Вялікай Айчыннай вайне, вельмі неадназначнымі былі адносіны да немцаў. Ізноў вяртаюся да маміных успамінаў. На пачатку вайны яна была яшчэ зусім маленькая, мела 6 гадкоў. Калі ў вёску на Брэстчыне ўвайшлі рэгулярныя нямецкія вайсковыя часці, нічога, апрача зацікаўлення незвычайнай формай і дзіўнай мовай-лаянкай, у мясцовых жыхароў[...]

Залатая клетка Страх адбірае ахвоту жыць, таму многія з нас хочуць камфорту і бяспекі. Залатая клетка павінна нам загарантаваць спакой. I, нібы, клетка - гэта вязніца, але таксама эфектыўная ахова ад усяго, што звонку! На жаль, а, можа, на шчасце, яе эфектыўнасць бывае падманлівай. Залатая клетка заходняй цывілізацыі рас сыпалася пасля таго, як у яе дэкарацыю ўбіліся некалькі самалётаў. Залатая клетка заўсёды знаходзіцца пад пагрозай, бо нараджае п ачуццё [...]

Gdy mam wolny dzień, a słońce przygrywa do tańca motylom, i czas, jak rozgrzaną gumę, można brać i formować na własny użytek, można go skracać, lub rozciągać, i dla zabawy owijać godziny wokół palców, wtedy właśnie przychodzę na dworzec. Siadam na ławeczce przy pierwszym peronie, przygarniam do siebie słońce, a ono jest jak ciepły, zaspany kot - pomrukuje i wypina rudy grzbiet. Mogę tak siedzieć od rana do wieczora, patrzę na tory, czekam, aż zza zakrętu w[...]

Супрасльскі манастыр Праз некалькі дзесяткаў гадоў пасля засялення Супрасля, між 1532 і 1557 гадамі, на поўдзень ад манастырскіх будынкаў была пабудавана царква Уваскрэсення Хрыстовага, а пад ёй - абшырныя катакомбы (каля двухсот пахавальных нішаў). Традыцыя пабудовы асобных святыняў з падзямеллямі, дзе хавалі памерлых, характэрная для ўсходняга хрысціянства. Але гэта не азначае, што памерлых не хавалі ў склепах царквы Дабравешчання. Тут спачываюць фундата[...]

Супрасльскі манастыр Кнышынская Пушча, якая распасціраецца навокал, на пачатку XVI стагоддзя, калі Супрасль упершыню з'явіўся ўдакументах, размяшчалася на заходніх межах Вялікага Літоўскага Княства. Калі ў выніку Любл інскай Вуніі да яе было далучана Падляшскае ваяводства, мяжа з "Каронай" пралягла зусім блізка. Гэтыя землі, спустошаныя шматлікімі войнамі, у XIV-XVI стагоддзях пачалі нанова засяляцца праваслаўнымі, прыбылымі з тэрыторыі сённяшніх Беларусі [...]

Życie i śmierć ostatniego króla Polski Grono wybitnych ludzi w Wołczynie. Wołczyn był w XVIII stuleciu wyróżniającym się centrum kulturalnym. Wokół niego, jak i na całym pobużu, rozłożyły się rodowe majątki magnatów. Większość z nich była powiązana pokrewieństwem, ale też każdy czymś się wyróżniał. Właściciele wielkopańskich siedzib przebudowywali je, upiększali jakby współzawodnicząc - czyja będzie okazalsza. W te działania wkładali swój talent liczni lud[...]

Najcenniejszym dokumentem, który świadczy o znaczeniu Wołczyna i który zachował się do naszych czasów, jest niewielka, zdobna w brązowe okucia „Księga metrykalna kościoła wołczyńskiego od 1653 roku”. W XVIII wieku karty jej zapełniały imiona i tytuły osób ze znanych w Rzeczypospolitej rodów magnackich. Największe zainteresowanie jednak wzbudzają dwa zapisy, sporządzone po łacinie, przetłumaczone na język polski. Przyszłego króla ochrzczono w kościele św. T[...]

Слова да Чытача Дарагі Чытач, ты трымаеш у руках першы нумар новага часопіса, які быў створаны для таго, каб расказаць сябрам пра сябе, пра сваю культуру, традыцыі, пра тое, што нас спалучае. Тут можаш даведацца пра бліжэйшых суседзяў, як жывуць, у што вераць, чым ганарацца. Прачытаўшы першы нумар, пэўна, захочаш падзяліцца з намі сваімі ведамі, расказаць пра сябе, пра сваю зямельку, пахваліцца тым, чым ганарыліся продкі і ганарышся ты. Запрашаем да супрац[...]