Зорка Казіміра Альхімовіча Казімір Альхімовіч з’явіўся на свет ў вёсцы Дзембрава былога Лідскага павета (цяпер Шчучынскі раён) 20 снежня 1840 года ў высокакультурнай сям’і небагатага шляхціча. 3 малых гадоў хінуўся да малявання і, нібы губка, убіраў хараство беларускіх пейзажаў, сціплую абаяльнасць (...)

Ляды У вёсцы Ляды жыў сляпы чалавек. Быў ён глыбока веруючым, меў мноства святых абразоў - ікон - і вельмі часта маліўся. Лічыў, што малітва - найважнейшае у жыцці. Жыхары дзіваваліся, гледзячы на яго, не разумелі, якзнайсці столькі часу на маленне, столькі сілы. Іх час паглыналі іншыя зямныя абавязкі. (...)

Іуда ці Хрыстос? Вось такая розніца бывае ў адносінах людзей да адной і той жа з'явы. У савецкія часы, калі многа гаварылася аб Вялікай Айчыннай вайне, вельмі неадназначнымі былі адносіны да немцаў. Ізноў вяртаюся да маміных успамінаў. На пачатку вайны яна была яшчэ зусім маленькая, мела 6 гадкоў. (...)

Залатая клетка Страх адбірае ахвоту жыць, таму многія з нас хочуць камфорту і бяспекі. Залатая клетка павінна нам загарантаваць спакой. I, нібы, клетка - гэта вязніца, але таксама эфектыўная ахова ад усяго, што звонку! На жаль, а, можа, на шчасце, яе эфектыўнасць бывае падманлівай. Залатая клетка (...)

Gdy mam wolny dzień, a słońce przygrywa do tańca motylom, i czas, jak rozgrzaną gumę, można brać i formować na własny użytek, można go skracać, lub rozciągać, i dla zabawy owijać godziny wokół palców, wtedy właśnie przychodzę na dworzec. Siadam na ławeczce przy pierwszym peronie, przygarniam do siebie słońce, a ono jest jak ciepły, zaspany kot - pomrukuje i wypina rudy grzbiet. Mogę tak siedzieć od rana do wieczora, patrzę na tory, czekam, aż zza zakrętu wynurzy się osobowy. Nieważne skąd. Czekam, (...)

Супрасльскі манастыр Праз некалькі дзесяткаў гадоў пасля засялення Супрасля, між 1532 і 1557 гадамі, на поўдзень ад манастырскіх будынкаў была пабудавана царква Уваскрэсення Хрыстовага, а пад ёй - абшырныя катакомбы (каля двухсот пахавальных нішаў). Традыцыя пабудовы асобных святыняў з падзямеллямі, (...)

Супрасльскі манастыр Кнышынская Пушча, якая распасціраецца навокал, на пачатку XVI стагоддзя, калі Супрасль упершыню з'явіўся ўдакументах, размяшчалася на заходніх межах Вялікага Літоўскага Княства. Калі ў выніку Любл інскай Вуніі да яе было далучана Падляшскае ваяводства, мяжа з "Каронай" (...)

Życie i śmierć ostatniego króla Polski Grono wybitnych ludzi w Wołczynie. Wołczyn był w XVIII stuleciu wyróżniającym się centrum kulturalnym. Wokół niego, jak i na całym pobużu, rozłożyły się rodowe majątki magnatów. Większość z nich była powiązana pokrewieństwem, ale też każdy czymś się wyróżniał. Właściciele wielkopańskich siedzib przebudowywali je, upiększali jakby współzawodnicząc - czyja będzie okazalsza. W te działania wkładali swój talent liczni ludzie kultury. Magnaci starali (...)

Najcenniejszym dokumentem, który świadczy o znaczeniu Wołczyna i który zachował się do naszych czasów, jest niewielka, zdobna w brązowe okucia „Księga metrykalna kościoła wołczyńskiego od 1653 roku”. W XVIII wieku karty jej zapełniały imiona i tytuły osób ze znanych w Rzeczypospolitej rodów magnackich. Największe zainteresowanie jednak wzbudzają dwa zapisy, sporządzone po łacinie, przetłumaczone na język polski. Przyszłego króla ochrzczono w kościele św. Trójcy, który zbudował jeszcze Aleksander (...)

Слова да Чытача Дарагі Чытач, ты трымаеш у руках першы нумар новага часопіса, які быў створаны для таго, каб расказаць сябрам пра сябе, пра сваю культуру, традыцыі, пра тое, што нас спалучае. Тут можаш даведацца пра бліжэйшых суседзяў, як жывуць, у што вераць, чым ганарацца. Прачытаўшы першы нумар, (...)