Кожны раз свае адведзiны Вiльнi я заканчваю ў карчме. Найчасьцей гэта пэўная маленькая карчомка, як iсьцi ад Вострай Брамы ў бок Замкавай гары. Яна называецца «Пад ільвом» — там яшчэ вiсiць такi вялiзны, выраблены з бронзы леў, больш, праўда, падобны да сабакi. Скончыўшы ўсе свае справы ў вечар перад адбыцьцём дадому, я прыходжу туды i сяджу да позьняе гадзiны, патроху каўтаючы гаркавае вiленскае пiва ды пазiраючы на людзей. Часам я заводжу зь iмi гутарку,[...]