Што ні павесь на сьцяну, а яно калі ды калі грымне ў жыцьцёвай драматургіі, як чэхаўская стрэльба. Так у мяне здарылася з карцінай эфіопскага мастака Алему Адмасу – графічным лістом, на якім ён адлюстраваў храм сьвятога Георгія ў Лалібеле. Вычасаны з суцэльнага глыбіннага каменнага пласту ў сівой старажытнасьці, ён прызнаны цудам сьвету. Аснова храму, ягоная першая прыступка, месьціцца куды ніжэй паверхні зямлі, будыніна нібы прарастае, выпростваецца ўверх з глыбінных нетраў.

Прытым вычасаны храм у форме крыжа, гэта добра бачна зьверху, створаны дойлідамі Божы дом акурат раўняецца з паверхняй зямлі. Як тут не зьдзівіцца! Калі мы – славяне, еўрапейцы, астатні сьвет – у сваім памкненьні да Хрыстовай веры па цагліне ўзьнімалі храмы як мага вышэй, каб у лагодным прасторавым атуленьні ўзвысіць угору свой удзячны малельны позірк, дык пакорныя Госпаду эфіопы найвялікшым узвышэньнем лічылі зямную паверхню, якая трывае іх на гэтым сьвеце. Разам з памкненьнем да выратавальнай веры яны і самі ўсё адно як вылушчыліся з зямной чарнаты. (C. Рублеўскі, У крыжовай прасторы, фрагмэнт)