Problematyka białoruska rzadko pojawiała się w polskiej historiografii powojennej, a jeżeli już, to przez wiele dziesięcioleci głównym tematem badań naukowych była białoruska lewica rewolucyjna. Utrwaliło to, ukształtowany jeszcze w okresie międzywojennym, stereotyp Białorusinakomunisty, który rzutował na wizerunek całej społeczności, dając w rezultacie zniekształcony obraz życia społeczno—politycznego mniejszości białoruskiej w Drugiej Rzeczypospolitej.

Celem niniejszej pracy jest ukazanie mało znanych dziejów białoruskiej inteligencji katolickiej, związanej w okresie międzywojennym z redakcją wydawanego w Wilnie czasopisma „Krynica” (1919—1925)—„Biełaruskaja Krynica” (1925—1937). Praca ta jest próbą przeciwstawienia się obiegowej tezie, iż w okresie międzywojennym dążenia emancypacyjne mniejszości białoruskiej miały wybitnie społeczny charakter, iż „(...) ludność białoruska wykazała niewielkie zaangażowanie w walkę o szkołę z ojczystym językiem, podobnie jak i w osiągnięcie innych celów o charakterze kulturalno—narodowym”. (fragment Wstępu)