У вайну мы гулялі па-рознаму. Здаралася, выхваляліся адзін перад адным назапашанай і прыхаванай зброяй, але да яе дэманстрацыі, а тым болей прымянення даходзіла рэдка. У мяне таксама былі свае запасы. За хлявом, пад грудай камення, я схаваў жалезную скрынку, поўную патронаў у абоймах. Праўда, я тады не ведаў, што з імі рабіць. Іншыя таксама, відаць, не вельмі ведалі, што рабіць з такімі скарбамі. Але тайна трымаецца не толькі замоўчваннем, а і тым, што яе камусьці давяраюць.

Можа, таму і надумаў Астрэйкаў Косця далучыць мяне да свае тайны. Добра што далёка хадзіць не трэба было: жылі па-суседску, праз дзве хаты. Праўда, розніца ва ўзросце была адчувальная. Яму мінула шаснаццаць гадоў, а мне – шэсць. (У. Мархель, Працэнты памяці, фрагмант)