Мастацкі твор з’яўляецца вынікам трансфармацыі, увасаблення цэлай сумы разнастайных фактараў. І ці не вызначальнае месца сярод іх займаюць лёс творцы, яго атачэнне, гістарычная эпоха, адным словам, плынь жыцця. Уваходзіць яно на старонкі тэкстаў то няўлоўным падтэкстам, неспадзяванкай для аўтара, то зададзенай мэтаю, своеасаблівым вызваленнем душы... Нездарма аксіёмаю ўспрымаецца выраз: “Стыль – гэта чалавек”, чалавек з усімі яго асаблівасцямі, праблемамі. Між тым, ужо трэцяе стагоддзе зацікаўленыя асобы імкнуцца канкрэтызаваць, чым жа ўрэшце ёсць гэта шматфункцыянальная літаратуразнаўчая катэгорыя.

І, мабыць, кожны даследчык пагаджаецца з тым, што ў шырокім сэнсе стыль – скразны прынцып пабудовы мастацкай формы, які надае твору адчувальную цэласнасць, адзіны тон і каларыт. Падкрэслім, прынцып, абумоўлены найперш асаблівасцямі творчай індывідуальнасці.

З другога боку, стыль – сама ўстойлівая цэласнасць, эстэтычная еднасць усіх бакоў і элементаў твора. І таму выяўляецца ён у любым фрагменце тэксту – адбітак цэлага нясе кожная тэкставая кропка. (Г. Тварановіч, Агульныя стылёва-эстэтычныя асаблівасці беларускай літаратуры ў Польшчы)