Pojawienie się wojsk polskich na ziemiach zamieszkałych przez Białorusinów wiosną 1919 r. wywołało nadzieje wśród części białoruskich elit oraz konflikt między ludnością i wszystkimi czynnikami reprezentującymi władzę polską. Powołany, jako tymczasowa administracja, Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich w rzeczywistości prowadził politykę bardziej odpowiadającą koncepcjom narodowych demokratów. Wynikało to w dużej mierze z konieczności uwzględniania nastrojów panujących wśród miejscowej społeczności polskiej. Jednocześnie organizacje kresowe oczekiwały włączenia do Polski ziem, z których obóz narodowy skłonny był zrezygnować na rzecz Rosji — Mińszczyzny, Mohylewszczyzny, Witebszczyzny i dawnych Inflant. W memoriale z 19 marca 1919 r. skierowanym do sejmu i rządu polskiego Zjednoczone Rady Ziemi Mińskiej, Mohylewskiej, Witebskiej i Inflant apelowały o połączenie tych obszarów z resztą kraju, argumentując iż od XIV w. były one związane z Polską. „Uważamy — pisano w memoriale — iż oderwanie jakiejkolwiek części ziem białoruskich od organizmu Rzeczypospolitej jest niedopuszczalne, ponieważ narusza historyczne prawa zamieszkującej je ludności do kultury i państwowości polskiej”. Większość Polaków pragnęła łączyć plany nabytków terytorialnych Józefa Piłsudskiego z polityką asymilacyjną proponowaną przez Romana Dmowskiego.

W stanie trwającej wojny polsko-rosyjskiej zachowanie się większości osób reprezentujących władzę polską budziło grozę miejscowej ludności białoruskiej i nie stwarzało żadnych perspektyw na pozyskanie jej akceptacji dla państwowości polskiej. Z raportu Referatu Werbunkowo-Zaciągowego Okręgu Wileńskiego z września 1919 r. wynikało, że ludność unikała służby w wojsku polskim, gdyż nie mogła zrozumieć „dlaczego demokratyczny rząd polski zezwala żandarmom katować ludzi i więzić za byle co” (Białorusini w polityce piłsudczyków w latach dwudziestych, Eugeniusz Mironowicz, фрагмант)