Аналіз сэнсаў дае сапраўднае разуменне падвойнага значэння і гучання назвы палітычная навука. Навука пра палітыку (мадэль, тэорыя ды схема) і навука для палітыкі, навука-палітыка як працяг палітычных інтэнцыяў ды праектаў.

Палітычнай навуцы ўласціва значная чуллівасць да «ідэалогіі» — ці то «дзяржаўнай ідэалогіі», ці то «тэорыі / ідэалогіі дэмакратыі» — а таксама да розных дыскурсаў, якія звычайна не лічацца навуковымі, кшталту «геапалітыкі». Усе гэтыя «ідэалогіі» і калянавуковыя канцэпцыі вельмі добра кладуцца ў дысцыплінарнасць паліталогіі менавіта таму, што яна навука палітычная.

Але хацелася б зазначыць іншае: з выхаду мінулага нумара «Палітычнае сферы» вельмі многае змянілася. Пры звужэнні сферы публічнае палітыкі сфера палітычнага значна пашырылася, прынамсі ў сферы навукі.

Хваля «дзяржаўнай ідэалогіі» парушыла аўтаномію акадэмічнага поля, зараз нават тэза мінулага нумара пра ізаляванасць палітычнае навукі, з яе веберамі ды алмандамі, ад палітыкі выглядае трошкі анахранічна. Ідэалогія кінула навуку ў палітычную рэальнасць, якую раней лічылі за лепшае не заўважаць, — а веду пра палітычныя інстытуты Беларусі зрабіла абавязковаю.